Skills, HELP!, HUH?! & my lovely job!
Dear sweeties, loves and darlings.
Dit keer heb ik eerlijk gezegd niet echt hele supercalifragilisticexpialidastische verhalen te vertellen. Het is eigenlijk een redelijk 'rustige' en normale week op stage geweest.
Maar ik laat ik in ieder geval dit even zeggen: BEDANKT iedereen voor alle reacties en mailtjes! Altijd fijn om te weten dat er aan je gedacht wordt! 
Zoals ik al zei, was deze stageweek niet de meest spannende. Zo ging het dagje 'theatre' deze week nog niet door, maar wellicht deze week wel. Zal er maar gewoon op aan gaan dringen denk ik, dan kunnen ze er gewoonweg niet omheen
Van de week heb ik de eerste vaardigheden af kunnen laten tekenen.
Thuis wordt er heel erg op gewezen dat je het eerst op school moet hebben gehad en wordt je heel voorzichtig onder begeleiding bekend gemaakt met het uitvoeren in de praktijk.
Hier gaat het echter héél anders! Hier is het:,,Dit en dat moet gebeuren bij de patiënt, wil jij dat doen?' Of ze zeggen gewoonweg: ,,You can do that!' Dan sta ik eerst even met m'n ogen te knipperen van HELP! Maar dan praten ze me er toch wel doorheen, als ik aangeef dat ik niet meer helemaal zeker weet hoe het precies moet.
Zo moest er maandag bij een-met-vlagen-verwarde-patiënt een neusmaagsonde ingebracht worden, aangezien hij al weken niet fatsoenlijk had gegeten.
Ik werkte toen samen met James en die riep toen ook vrolijk, dat-ik-dat-wel-even-kon-doen. Daar kwam toen dat HELP!-moment en brak het zweet me al uren van tevoren uit. Het is namelijk al niet echt makkelijk, laat staan bij een patiënt die niet helemaal helder van geest is! En ik had het alleen nog maar geoefend op een pop..
We moesten wachten tot de patiënt klaar was met z´n dialyse en James zei op een gegeven moment dat het nog wel even kon duren. Toen was ik wel even blij en hoopte dat het niet meer zou lukken voor ik naar huis mocht. Maar, om half 8 mocht ik dan toch aan de slag.. en het mislukte nog ook!
Het is de bedoeling dat de patiënt telkens een slokje water drinkt en op de momenten dat de patiënt slikt, moet het slangetje een stuk ingebracht worden. De patiënt begon echter, in zijn verwarde toestand, te hyperventileren en zijn water te inhaleren. Hierdoor verslikte hij zich en raakte in paniek. Ik moest dus de sonde weer verwijderen en bezorgde 'm toen ook nog eens een flinke bloedneus
Je mag hier de vaardigheden dus eigenlijk meteen uitvoeren. Ze vragen niet eerst of je het al gehad hebt en of je ze überhaupt mag doen. Het is meteen hoppa, gaan met die banaan!
Anna wilde me van de week ook een ECG(hartfilmpje) laten maken bij een patiënt, die in een zeer kritieke toestand verkeerde. Ik zei toen dat ik het wel een paar keer gezien had, maar nog nooit zelf had gedaan. ,,Oh' zegt ze vervolgens: ,,vraag dan maar aan Becky of zij nog patiënten heeft waar er eentje gemaakt moet worden of waar het bij kan en ga dan maar even oefenen!'. Ik had echt zoiets van HUH?!, mag dat hier zomaar..zonder begeleiding?
Wat op zich nog wel even spannend was, was het brandalarm op donderdag!
Ik was net bezig met het verzorgen van een wond, toen ineens het alarm afging. Ik was de enige, samen met de patiënten, op de kamer en ineens werd de deur dichtgetrokken.Toen merkte ik wel dat het serieus was. Ik raakte toen wel lichtelijk in paniek, want ik was nog lang niet klaar met het weer afplakken van de wond. De patiënt had namelijk een gigantisch gat in z'n rug en die was nog maar voor de helft afgeplakt. Ik dacht, als we straks halsoverkop naar buiten moeten, dan valt straks iedereen flauw omdat ze dat gat zien!(Nee hoor, grapje. Ik was natuurlijk bezorgd vanwege mogelijk gevaar van infectie en lekken.)
Achteraf bleek dat ze op de Day Unit, verderop in de gang, de toast te lang in de toaster hadden laten zitten.... Klinkt wellicht bekend in de oren van velen, als meest voorkomende oorzaak van een brandalarm (Toch pap?
Even nog iets over het eten hier.. Een aantal weken voor we hierheen gingen, hebben we op school een presentatie gehouden over ondervoeding in ziekenhuizen en daarbij de link naar de maaltijden. We maakten hierbij een vergelijking tussen NL en Engeland. En laat het nu toch zijn, dat de uitkomst van ons gedeelte over Engeland ook in dit ziekenhuis klopt! Veel mensen laten hun maaltijden staan, omdat ze het niet te eten vinden. Het ruikt altijd verrukkelijk als de kar op de ward komt(ik krijg dan zelfs de neiging om zelf een hapje mee te eten), maar vaak halen we bladen op met borden die nog voor de helft vol zijn..
Laatst bleef er veel over tijdens de Teatime-ronde(17.00u) en mochten we van de Ward Sister iets uitzoeken voor tijdens ons eigen avondeten. Ik koos toen voor een kaasomelet, maar die bleek achteraf nogal smakeloos te zijn. Ik moest op dat hele kleine ding nogal wat zout&peper gooien, voordat het een beetje lekker smaakte. Says enough lijkt mij..
De afgelopen weken heb ik weer gemerkt hoe mooi dit beroep toch kan zijn, ondanks alle negatieve dingen als tijdtekort, drukte en teveel dingen om te doen.
Voor de meest kleine dingen wordt je soms door oudere mensen nog net niet de hemel in geprezen, omdat je het voor ze doet, zonder dat ze erom vragen.
Ik regelde van de week alleen maar iets anders te eten voor een heel lief vrouwtje en het was meteen: ,,Oh thank you sweetheart, your such an angel'. En een ander heel lief vrouwtje, waar ik even mee had zitten praten, zei daarna: ,,I wish to you, that you''ll have a great life'. Serieus, op dat soort momenten komen de waterlanders nog net niet tevoorschijn en weet ik weer waar ik het allemaal voor doe!
Hmmm, het is nog een best weer een verhaal geworden. Ik dacht het wordt dit keer een mini-update, want ik heb niet zoveel te vertellen. Maar ik ben nooit zo kort van stof, dus het wordt eerder te lang dan te kort, haha!
Hopelijk heb je je weer vermaakt met het lezen en tot de volgende maar weer!
Cheers everyone!
Oh btw, voor ik het vergeet! In het weekend van 26 maart komen Pap&Mam langs om hier toeristje uit te hangen!!
Reacties
Reacties
Hoi lieverd !
Ondanks je "rustige week" heb je weer een schat aan ervaringen opgedaan, zowel negatieve als hele positieve !
We zijn blij om te lezen dat je nog steeds geniet van het feit dat je je beroep met hart en ziel doet en je keuze dus bewust en goed is...!!!
Lekker doorgaan zo...en niet te vaak verkeerde dingen eten..! Kost je teveel dagen op je kamertje..
Wij gaan ons zo langzamerhand op "onze vierdaagse-toeristenreis" voorbereiden, hahaha.
Geniet weer de komende week.....1
We skypen ....
liefs en een dikke kus, ook van Wouter !
xxxxx
Pap en mam
ja,ja, het was toch weer een goed verhaal. over ruim twee maanden zal je zien dat je toch veel geleerd en ervaring hebt opgedaan. Goed dat ze daar ook bezig zijn met de voeding voor de patienten, bij ons speeld dit ook. wel leu die opmerking van die twee oudjes maar goed blijven luisteren kun je nog wat van leren.
veel sucses en met de groetjes van opa en tot skyp.
Hee Brigit,
Het gaat heel anders dan hier zeg! Het voordeel is wel dat je nu veel ervaring op kan doen, en dat is ook van belang.!
Mooie en vervelende dingen maak je mee, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Succes en veel plezier over een paar weken met je ouders!
Liefs,
Chyntia
Bridget Maasland!
Wat een toffe verhalen, mssn heb je de verkeerde opleiding gekozen en was journalistiek een betere keuze?
Anyway, mijn aandacht ging uit naar het volgende stukje...
'Even nog iets over het eten hier.. Een aantal weken voor we hierheen gingen, hebben we op school een presentatie gehouden over ondervoeding in ziekenhuizen en daarbij de link naar de maaltijden'.
Multidisciplinair! Wooohooo!!! :D
Hoe is het verder daar? Het weer enz.
Btw je hebt carnaval gemist!
Ik kijk uit naar het volgende verhaal voor in de omnibus: 'Nurse Bridget international'.
Jaaa Janny, wij als zusters zijn van alle markten thuis!
Het gaat hier prima momenteel. Er begint nu wat regelmaat in alles te komen, alleen het gaat me allemaal veel te snel. De weken vliegen me om de oren!
Het weer is meestal een beetje als bij jullie, soms verschilt het een dag:P.
Ja en carnaval...heb genoten van alle foto's en verhalen op hyves, wilde er toen wel bij zijn. Maar dit is voor nu 10x beter! Carnaval komt volgend jaar wel weer of zo;)
Ik zal m'n best doen weer een mooi verhaal te maken voor in de omnibus!
xx
hiya bridgit, ik heb je blog gelezen en vond het geweldig goed. Leuk om te lezen wat je daar meemaakt, niet verbaasd dat de mensen je daar ook zo aardig vinden, is hier niet anders. Leuk om de verschillen te lezen tussen hier en daar.Ik zal vaker inloggen om je te volgen,heel veel plezier daar en tot de volgende keer
gr ceciel
Al ff niet meer gereageerd omdat we uit de "lucht"waren.
"werkbezoek" Portugal en op de latten zijn van die vervelende klussen waarbij je nergens anders aan toe komt. Nu weer bijgelezen en gekeken. Mooie verhalen en schitterende foto's. Zoals al in een eerdere reactie "schrijven"gaat je goed af en de foto's zijn schitterend. De glas in loodopnamen: echt mooi.
Met de verschillende ervaringen die je nu hebt kun je je rugzak goed vullen [en van dat overgewicht heb je bij Ryanair zelfs geen last]. Ook veel plezier toegewenst met Pa en ma wanneer ze je bezoeken.
Greez
Heey Brigit!
Altijd leuk om jouw verhalen te lezen! Vooral als ik weer niks te doen heb op stage, zoals nu (in tegenstelling tot jouw stage) :P Leuk dat je ouders op bezoek komen, en fijn dat je het zo naar je zin hebt :) nog heel veel plezier!!
xx Kim
Ik zie dat je de teksten die wij hadden meegegeven aan de foto's van jullie vertrek (helaas) niet hebt overgenomen......
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}