Heel kort op m'n vorige blog, volgt nu meteen al een update.
Helaas is het niet zo'n leuke dit keer..

Ik mocht vanmorgen inderdaad meekijken bij de operatie van de 2e AAA-repair. In de ochtend begon ik gewoon met de normale werkzaamheden en stond ook op de kamer waar die ene patiënt lag.
Rond half 9 moest zijn checklist voor de operatie nog gedaan worden, samen met de laatste controles van de bloeddruk e.d. en moest ik hem in een operatiehemd helpen.
Daarna heb ik hem, samen met iemand van het transport naar de anesthesiekamer van 'Theatre 2' gebracht. Na de gegevenscontrole door de theatrenurse ben ik me snel om gaan kleden(Hoezee ik had dit keer een fatsoenlijke blauwe outfit).
Mr. Cavanagh had me op de afdeling uitgelegd dat de operatie dit keer gecompliceerder was dan normaal. De patiënt had namelijk een aneurysma, doordat een langdurige infectie de binnenwand had aangetast. Hierdoor was de aorta zeer kwetsbaar geworden en kon ieder moment kapotgaan.
Het 'zieke' stuk aorta moest verwijderd worden en vervangen worden door iets anders, want het is niet mogelijk zo'n kunstmatige versterking vast te naaien in weefsel dat niet meer zal genezen.
Ze hadden er daarom voor gekozen om een groot bloedvat uit het been te halen, deze in tweeën te delen en met de bovenste delen aan elkaar te naaien. Zo zouden ze zeg maar het onderste gedeelte van de aorta, waar normaal de kunstmatige versterking komt, kunnen vervangen met gezond weefsel.

Tot mijn grootste spijt is dit helaas ook gebeurd..........................................

Om het aneurysma enigszins te kunnen bereiken, moesten Mr. Cavanagh en Mr. Baroni, via de linkerkant van de buik, onder de linker nier langs. Zodra ze aan de aorta begonnen te werken werd het al een zaak van het constant stelpen van bloedingen. Doordat de andere organen, waaronder de hele berg met darmen, erg in de weg zaten, hadden ze niet echt goed zicht op alles en moesten ze veel op de tast doen.
De aorta was echter zo erg aangetast door de infectie dat het weefsel als het ware steeds verder afbrak.

Ik hield het scherm van de vitale functies rond die tijd in de gaten en zag dat de bloeddruk erg laag was en veel schommelde. Ondertussen was de anesthesist druk bezig met zakken bloed ophangen om te proberen het omhoog te krijgen. Op een gegeven moment zei hij: ,,Guys, you have to do something now, because we're losing him' . Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts.
Ik keek naar het operatie gebied en zag ontzettend veel helderrood bloed uit de buik stromen en zag de chirurgen elkaar aankijken. De bloeddruk zakte alleen maar meer. En toen werd duidelijk dat er een gat in de aorta was ontstaan en dat ze er niets meer aan konden doen..
Een arts die ook bij de vorige operatie was, zei toen tegen me: ,,He's going to die now, they are removing all the blood out of his body'.
Ik was toen heel even verbijsterd. Aan de ene kant wist ik wat er aan de hand was, want ik zag de bloeddruk alleen maar kelderen, tot aan de 7/4.. Maar aan de andere kant hoorde ik de chirurgen nog over allerlei technieken praten, dus dacht ik dat ze hem nog gingen redden..

Echter toen ik de zo gevreesde 'flatline' hoorde en het schermpje uitgezet werd, wist ik dat de patiënt niet meer bij ons was.

Iedereen was daarna heel erg lief en bezorgd naar mij toe. Nadat ik me om had gekleed en ik op weg was naar boven kwam ik Charlotte tegen. Ze had nog maar net gehoord wat er gebeurd was en ze was zo bezorgd om hoe het met me ging dat ze meteen richting de operatieafdeling was gekomen.
Ik moet zeggen dat ik het in begin nog allemaal best kon handelen en had het gevoel dat het allemaal gewoon bij het 'vak' hoorde.Maar toen ik terug was op de afdeling begon ik het er toch wel moeilijk mee te krijgen. Ik heb het met een aantal collega's besproken enheb Laura ook nog even van haar lunch weggehaald(sorry nog daarvoor

Eenmaal thuisgekomen kwamen meteen alle emoties eruit, zodra de deur achter me dicht was gevallen. Zelfs nu ik dit verhaal zit te typen, wat overigens best therapeutisch werkt, stromen de tranen over m'n wangen.
Het is zo raar, ik kende de man nauwelijks, maar toch.. Ik heb hem nog in levende lijve gezien voor het allemaal gebeurde en het gebeurde zo heftig dat het bijna niet te bevatten is.. Hoe gemakkelijk en snel kan een mensenleven voorbij zijn?
Ik heb eerder meegemaakt dat patiënten zijn overleden, maar dat gebeurde altijd buiten mijn diensten om. Nooit eerder heb ik het van dichtbij meegemaakt en dan gebeurt het de eerste keer meteen op zo'n heftige manier. Ik zie de beelden ook nog iedere keer voor me.
Op den duur zal het allemaal wel z'n plekje krijgen, maar voor nu moet ik gewoon even een flink potje janken om het te kunnen verwerken..

Door deze gebeurtenis zal ik in het vervolg het leven nog meer gaan appriciëren.. Ik ben nu weer met m'n neus op het feit gedrukt dat het zomaar voorbij kan zijn..

Daarom, met weer een nieuwe stroom tranen uit m'n ogen:
Bless you all!

Heel veel liefs,

mij