Oh yeah!! I finally went to theatre this weeeeeek!!

Ik ging voor één, maar uiteindelijk werden het er twee.
De operatie van de patiënt waar ik vorige week al naar wilde kijken werd bijna wéér afgelast, maar net toen ik op het punt stond de verbanden van een van m'n patiënten eraf te halen, zag ik de bewuste patiënt ineens in z'n operatiehemd voorbijkomen. Ik ging er toen natuurlijk als de wiedeweerga achteraan!
Nadat alle gegevens met de patiënt waren doorgenomen, ben ik me om gaan kleden. Het bleek echter dat er alleen nog maar OK-kleding in de maten M en L waren..niet bepaald mijn maten. Uiteindelijk eindigde ik in een broek die ik überstrak aan moest trekken, zodat ie niet afzakte en een disposable bovenstuk(schijnt binnenkort ingevoerd te worden om kosten te besparen?). Daarna werd ik richting 'Theatre 12' gewezen, waar de operatie plaats zou vinden.

Me in 'scrubs''

De te grote broek en het disposable bovenstuk.

De operatie waar ik ten eerste voor ging, voor degenen die het nog niet weten, was een zogeheten 'AAA-repair'. Dit betekent dat de patiënt een aneurysma in zijn aorta had, die hersteld moest worden. Een aneurysma is een verwijding van een bloedvat op de plek waar een zwakke plek in de wand zit. Door de constante, golvende beweging van het bloed door het bloedvat, kan die zwakke plek uiteindelijk scheuren en dan heb je de poppen aan het dansen. Vooral bij de aorta, aangezien dat je grootste lichaamsslagader is.
Ik werd in de operatiekamer helemaal op m'n gemak gesteld door Kate en Karen. Kate is één van de operatieassistentes en Karen een Health care assistant die alle materialen aanreikt voor en tijdens de operaties. Ik was best gespannen, want ik had geen idee of ik flauw zou gaan vallen of misselijk zou worden. Maar daar waren ze natuurlijk inmiddels wel op voorbereid, want ik zou zeker niet de eerste zijn geweest als het zou gebeuren

.
Kate liet me meekijken terwijl zij alle spullen aan het klaarleggen was en legde me ook verschillende dingen uit. Dit deed ze ook tijdens de operatie, als ze er teminste tijd voor had, aangezien ze soms 10 paar handen nodig leek te hebben.

Het was heel erg gaaf om de operatie te zien. Ik dacht echt dat ik van m'n stokje zou gaan zodra Mr Brooks, de chirurg, de buik open zou snijden, ik bloed zou zien, de brandlucht zou ruiken van de laser of het geluid zou horen van het zuigapparaat. Maar het deed me eigenlijk helemaal niets. Ik stond daar gewoon heel relaxed, met m'n armen over elkaar, toe te kijken en had niet eens een verhoogde pols door de spanning

.
Eerst werden alle organen geïnspecteerd om te kijken of alles verder in orde was. Daarna werd de aorta boven en onder het aneurysma afgeklemd, zodat ze aan het werk konden. Op dat moment is het even hectisch, want er loopt dan zoveel bloed in de buikholte, dat ze heel snel moeten zijn met klemmen vastzetten en alles wegzuigen. Het was een redelijk groot aneurysma en er was aardig wat weefsel omheen gegroeid. Ook was er een 2e aneurysma in een van de takken die naar de benen lopen.
Ik kon niet zo heel veel zien, zelfs niet toen ik op het hoogste opstapje stond, want de patiënt had een aardige bierbuik. Hierdoor zag ik alleen het onderste gedeelte van de buik en het gewroet van de chirurgen. Echter toen alles afgeklemd was, mocht ik van Mr. Brooks dichterbij komen om even een kijkje te nemen in de buik. Ik kon de aorta zien die nu helemaal open lag, op de plek waar het aneurysma zat.
Het was heel raar om in iemand zijn buik te kijken, terwijl hij slapend op de operatietafel ligt, niets door heeft en je hem van tevoren nog hebt zien lopen en met hem gepraat hebt.
Daarna werd er een kunstmatige versterking in de aorta genaaid en het 2e aneurysma verwijderd. In totaal duurde deze operatie zo'n 4 uur, wat blijkbaar best snel is, hoorde ik achteraf.
Ik heb trouwens ook geassisteerd! Ik moest de lakens bij de voeten een paar keer omhoog houden, zodat Mr. Brooks de doorbloeding kon controleren en ik heb materialen aangereikt aan de andere chirurgen. Dus ik was zowaar even een theatrenurse en Kate zei ook dat ik dat maar moest worden

.

Ik wilde na de operatie weer terug naar ward 11, maar hoorde het team praten over hun volgende operatie. Toen ik hoorde wat voor een het was en wie de chirurg was, vroeg ik of die ook mocht bijwonen. En dat mocht! Nu was het een 'Carotid Endarterectomy' en daarbij gaat het om een vernauwing in een van de halsslagaders, die ongedaan moet worden gemaakt.
Na snel te hebben gegeten heb ik me weer omgekleed, om de briefing bij te wonen van het volledige operatieteam. Tijdens de briefing moesten we ons even kort voorstellen en werd de casus besproken.
In films en series zie je altijd de operatiekamers vol staan met allerlei mensen.. bij deze twee operaties waren het er 7 tot 8, met mij erbij.
Mr. Cavanagh was de chirurg die dit keer de operatie zou doen. Hij is een van de weinige chirurgen die je echt helemaal bij de operatie betrekt en je ook heel veel uitlegt.
Hij liet me van tevoren een powerpoint presentatie lezen, zodat ik wat meer wist over de ingreep. Als ik vragen had moest ik ze opschrijven en ze stellen tijdens de operatie.
Hij liet me tijdens de operatie ook van een kleine afstand meekijken en legde ook precies uit wat er te zien was, wat hij deed of ging doen, welke complicaties er op konden treden als er wat mis ging e.d. Ik heb dus erg veel geleerd en gezien dit keer!
Nadat de operatie klaar was ben ik nog even meegeweest om te patiënt naar de verkoeverkamer te brengen. Ondanks dat er zoveel operatiekamers zijn, is de verkoever maar een klein hok. Er kunnen 6 bedden op een stuk staan, maar die staan zowat tegen elkaar aan. Moet je bijvoorbeeld met de patiënt naar de plek bij het raam, dan moeten de andere patiënten eerst met hun bed aan de kant gedraaid worden.. Te zot voor woorden toch?! Lig je daar al hartstikke beroerd te wezen na je operatie, word je vervolgens de hele tijd met je bed heen en weer bewogen

.

Na zo'n hele dag in de operatiekamer was ik echt kapot. Alle indrukken, het constante vertalen, het staan, geconcentreerd toekijken en het krijgen van informatie e.d. maakte het gewoon heel vermoeiend. M'n rug protesteerde tegen die tijd ook heel erg tegen al het staan en deed heel erg zeer. Veel rust kreeg die ook niet echt, aangezien ik gister een dienst van 11,5 uur had..
Maar er was wel een lichtpuntje gister, want morgen gaat een andere patiënt voor zo'n AAA-repair naar de OK. Dit is voor hem natuurlijk minder leuk, maar doordat hij erg mager is door ondervoeding, wordt het voor mij mogelijk alles beter te zien.
Dus wellicht mag ik me morgen weer in een blauw pakkie hijsen. Ik moet morgen dan even zien dat ik Mr. Cavanagh te pakken krijg tijdens de artsenvisite en vragen of ik weer mag kijken. Maar ik kan het wel goed vinden met hem en iedere keer als ie me ziet begroet ie me met 'Ghallo', waarna hij de patiënten uitlegt dat dat Nederlands is

.

Hopelijk ben je niet al te beroerd geworden na het lezen van dit verhaal.. Ik wilde het nog veel gedetaileerder beschrijven, maar dan werd het A te lang en B dan zou de helft afgehaakt hebben denk ik

.

Iets anders leuks aan deze week is, is dat Pap&Mam afgelopen weekend hier waren!
Het was erg leuk om ze de omgeving te laten zien,waar ik nu m'n tijd doorbreng. Aan de ene kant voelde het een beetje als een 2e thuis, nu zij erbij waren.
We hebben op vrijdag lekker uit gegeten in een pub bij hun B&B in de buurt, waarna ze me af hebben gezet bij de Uni.
Op zaterdag hebben ze me weer opgepikt en hebben we de rest van de dag door het centrum gestruind. Het was erg koud, grijs en winderig, waardoor we regelmatig ergens iets warms moesten gaan drinken of een winkel in moesten duiken. 's Avonds hebben we bij Gert&Henry's gegeten aan het middeleeuwse Newgate market. Hier heeft pap trouwens 's middags nog een muts gekocht op de markt. En als pap een muts op moet, dan is het echt koud! Die nacht ben ik bij hun in de B&B blijven slapen, aangezien ze de grootste kamer hadden met nog 2 bedden vrij.
Voor zondagochtend hadden we ontbijt op bed besteld, wat heerlijk was! Daarna gingen we weer op weg, dit keer naar de Minster. De dag begon weer grijs, maar toen we in de Minster waren begon zowaar de zon te schijnen! Toen we daarna naar de Museum Gardens gingen was het dan ook heerlijk weer. We hebben daar een tijdje heerlijk op een bankje van de zon zitten genieten. Voor mij de eerste keer dat ik dat kon, sinds ik hier ben!
Die avond hebben we gezellig, met Laura erbij, gegeten bij de Ierse pub O'Neills. Hier was de sfeer echter nogal doods, wat je niet snel verwacht van een Ierse pub. Pap had het dan ook snel gezien, helemaal toen bleek dat we om 20u niet eens meer desserts konden bestellen. We zijn dan ook maar naar de Mac gegaan om daar lekkere McFlurry's en McSundae's te halen. Wat zouden we toch moeten zonder die grote, gele 'M'?!
Toen was de tijd helaas aangebroken om afscheid te nemen, want Laura en ik moesten op tijd weer terug i.v.m. een vroege dienst op maandag. We moesten gelukkig wel in dezelfde straat op de bus stappen, dus we konden nog een tijdje praten voordat onze bussen arriveerden.
Ondanks dat het zo kort was, heb ik ze toch alles kunnen laten zien wat ik wilde en was het erg gezellig, toch?

Pap&mam's kamer in de B&B

Bij Clifford's Tower

Love