Wauw, het is inmiddels dik 3 weken geleden sinds m'n vorige blog. Hoog tijd voor een nieuwe! Niet dat er niets is gebeurd, maar alles wat in het begin nog heel erg spannend was, is nu redelijk standaard geworden. Ik had dus wat meer tijd nodig om een hele blog te kunnen vullen

Ten eerste: Morgen komen pap&mam, JEEJ! Ze landen ergens aan het einde van de middag en 's avonds gaan we dan gezellig uiteten bij hun B&B in de buurt.
De rest van het weekend staat in het teken van rustig aan doen, toeristje uithangen en lekker eten!

Zoals de titel al wel zegt: de tijd vliegt en wat mij betreft veel te snel! Ik heb nu officieel nog een week of 5 te gaan tot het einde van m'n stage en de afgelopen 6 weken zijn voorbij geschoten alsof het niets was. Met het aftekenen van m'n vaardigheden loopt het gelukkig erg goed, maar vanaf volgende week moet ik eraan geloven en ook beginnen aan de verslagen.
Het is enorm leuk op de ward, iedereen begint nu een beetje los te komen naar mij toe en we geinen heel wat af met z'n allen!
Ik werk de laatste tijd veel samen met James en hij probeert iedere keer mijn naam uit te spreken. De ene keer lukt het, maar vaak wordt het 'Bridgiet'(met de hollandse G). Vandaag waagden Emily en Sarah, het afdelinghoofd, ook een poging, maar die kwamen uit op iets van Briquette(klinkt als die van de BBQ

).
Emily probeerde laatst ook de namen van mijn lieve broers uit te spreken, maar Michiel werd 'Miwiel' en het leek alsof ze moest kokhalzen toen ze de G-klank uit moest spreken. Wouter kwam eruit als 'Wadder'. Ik schiet serieus iedere keer in een lachstuip als ze het proberen, want het klinkt gewoon zo grappig!

Inmiddels is het standaard dat ik tijdens een dienst wonden moet verzorgen en mag dit nu ook gewoon helemaal zelfstandig doen. Het punt is alleen dat ik vaak voor een hele grote verrassing sta. (Mensen met een zwakke maag kunnen nu beter skippen naar de volgende alinea) Ik heb al een paar keer gehad dat ik wonden voor het eerst ging verzorgen en gewoon in een groot gat keek(waar dan ook), naar een halve voet keek of fijn naar blootliggende pezen, nadat ik de verbanden e.d eraf had gehaald. En laat me je dit vertellen: 's morgensvroeg is dat niet zo fijn!
Ook is het de afgelopen dagen moordend heet geweest op de afdeling, aangezien we boven het stookhok zitten en de zon volop op de zalen scheen. We hebben een aantal patiënten waarbij je ontiegelijk veel verbandmateriaal op de benen en voeten moeten doen en je moet het dan ook nog helemaal zwachtelen. Je bent dan dik 30-45 min bezig en je komt nadien drijfnat achter de gordijnen vandaan.. Langleve de ijsklontjesmachine in de keuken!

Over het algemeen kan ik met alle patiënten goed overweg, maar er zijn er altijd een paar die er bovenuit steken. Zo was er laatst een oudere vrouw die bijna moest huilen toen ze wist dat ze wegging en ze me niet langer zou zien. Ik stond die dag niet op haar kamer en ze wilde perse dat ik nog langskwam voor ze ging. Helaas heb ik dat moment gemist, maar gelukkig had ik haar 's morgens nog gesproken.
Vorige week vrijdag ging een oudere meneer naar huis die al 2 maanden op de afdeling had gelegen en daar had ik een hele goede band mee. Hij hield krantenartikels voor me achter, waarvan hij dacht dat het me wel zou interesseren en hij hield me op de hoogte van het nieuws rondom de tsunami in Japan. Toen hij eindelijk naar huis mocht heb ik mezelf gedwongen even tijd te maken om afscheid te nemen. Hij pakte toen m'n hand gaf er een kus op en bedankte me hartelijk voor alle goede zorgen. Dan voel je je echt gewaardeerd voor het werk dat je doet!
Ook werd er van de week door twee collega's gezegd dat ik zeker een 'keeper' ben, omdat ik blijkbaar goede initiatieven toon. Helaas moet ik ze toch teleurstellen over 1,5 maand.
Vandaag werd me twee keer gevraagd of ik nog terug kom nadat ik weer thuis ben geweest. Ik zou heel graag nog een keer terug willen komen, maar ik weet niet of ik hier een baan zou willen hebben..

Als verpleegkundigen onder elkaar bespreek je vaak grappige situaties die voorgekomen zijn bij of met patiënten. Zo had ik echt een hele rare laatst! Ik was de bloeddruk e.d. aan het meten bij die ene mevrouw die ik hierboven heb genoemd. Het zuurstofgehalte in haar bloed was wat laag, dus vroeg ik:,,Could you take a couple of deep breaths for me?'. Ik noteerde ondertussen wat gegevens en zag in m'n ooghoeken wel dat ze een beetje aan haar nachtpon zat te frutselen, maar schonk er verder geen aandacht aan. Een paar seconden later trok ze echter ineens haar nachtpon omhoog, gewoon zo midden in de kamer! Dus ik vroeg:,,What are you doing?!'

Het bleek dat ze had verstaan dat ik een blik wilde werpen op haar..euhm..voorgevel... In het engels lijken die woorden ook wel erg op elkaar als je de 'th' teveel afraffeld

Zoals iedereen vast wel weet hebben we in NL witte uniformen. Hier hebben ze een donkerblauwe broek aan met daarop een blauw/wit-gestreepte tuniek voor de 'Staff nurses' en grijs/wit-gestreepte voor de 'Health care assistants'. Ook kan je hier trouwens kiezen voor een jurk. Het lijkt heel ouderwets, maar voor hier vind ik het wel heel leuk!
Maar goed ik val dus wel lekker op in m'n witte uniformpje van thuis! Overal waar ik kom vragen mensen wat voor uniform het is. Velen vinden het erg mooi, vanwege onze kleuraccenten, of vinden het er modern uitzien. Laatst liep ik beneden door de gang, nadat ik een patiënt naar de OK had gebracht, en kwam een man tegen die ineens riep:,,Well, that's a fancy uniform!' Dat maakt het dan weer goed dat ik er anders bij loop

.

Zo'n 2 weken terug hadden we onze eerste echte party hier! De dokters, althans de junior doctors, gaven een feestje waarvoor iedereen uitgenodigd was. Dit lieten wij natuurlijk niet aan ons voorbijgaan, want we kregen gratis drankjes!
Laura en kwamen met een collega van haar afdeling, want we wisten niet precies waar we moesten zijn. Het was echt heel gezellig en hebben leuke gesprekken gehad, met een aantal dokters. De meesten komen ook bij Laura en mij op de wards, dus we kenden ze al van gezicht. Het hoofdonderwerp was toch wel het verschil tussen Holland(ers) en Engeland. Blijkbaar denken ze hier dat de standaard NL man stevig gebouwd is, een matje heeft, oorringen draagt en onder de tatoeages zit.. Volgens mij moeten ze eens wat beter om zich heen kijken, want je ziet ze hier ook!
Op 15 april heb ik m'n eerste babyshower! Nicky, een van mijn begeleidsters gaat de week ervoor met zwangerschapsverlof. Op de 15e zijn we dan allemaal uitgenodigd om alvast de geboorte van 'Billy', haar zoontje, te vieren. Heb er nu al zin in!
Maar eerst hebben we op 2 april nog een feestje. Tracey, een student nurse bij mij op de ward, is vandaag 25 geworden en ze viert dan haar verjaardag. Het is ook nog een charity event en haar vriendje geeft een optreden met zijn band. Ik kan het inmiddels erg goed met Tracey vinden en we werden door haar uitgenodigd om te komen. Ze komt trouwens langs de Uni als ze naar het ziekenhuis rijdt, dus ik heb nu al een aantal liften van haar gehad. Morgen is echter haar laatste stagedag bij ons, waardoor ik morgen voor de laatste keer met haar mee kan rijden.
Ze gaat weer een paar weken hier op de Uni naar school, dus we gaan zeker afspreken op momenten dat we allebei tijd hebben

.

Laura en ik hebben inmiddels ook contact gehad met een Griekse student nurse. We kregen een mailtje van iemand van de Uni hier, of ze onze emailadressen aan hem mocht geven, zodat wij al zijn vragen konden beantwoorden. Hij komt hier rond 3 april heen, maar hij is nogal onzeker of hij wel genoeg kennis heeft van de terminologie en medicijnen. Het zijn z'n laatste 6 maanden voor hij afstudeert, dus ik hoop voor hem dat het allemaal wel meevalt. We moesten hem ook de hele tijd oppeppen dat het allemaal wel goed zal komen. Maar goed we gaan het zien.

Het was vandaag de bedoeling dat ik mee zou kijken met een operatie: het herstellen van een aneurysma van de aorta(= een verwijding op een zwakke plek). Helaas werd de operatie wéér uitgesteld, dus nu moet ik wachten tot maandag. Ik had me er al helemaal op verheugd, dus dat moet ik nog even opsparen. Zodra ik geweest ben laat ik natuurlijk weten hoe het was!

Dit was het eigenlijk wel weer, voor dit moment. Hopelijk was het weer een plezier voor je om te lezen

En Janny, jij ook nog van harte met je verjaardag! Heb je een leuke dag gehad?